ਕਨੇਡਾਵਾਲੇ ਕਿੰਨ੍ਹੇ ਵਿਆਹਕਰਦੇ ਸਾਨੂੰ ਕੀ

ਸਤਵਿੰਦਰ ਕੌਰ ਸੱਤੀ ( ਕੈਲਗਰੀ )-ਕਨੇਡਾ
ਇੱਕ ਤੋ ਵੱਧ ਵਿਆਹ ਕਰਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀ। ਸਿੱਖ ਬੀਬੀਆ ਵੀਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ। 59 ਸਾਲ ਦਾ ਐਨ ਆਰ ਆਈਂ ਤੇ 22 ਸਾਲ ਦੀ ਕੁੜੀ ਮਾਂਪਿਆਂ ਦੀ ਗਰੀਬੀ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਚਾਰ ਪੰਜ ਮੀਟਰ ਦੀ ਪੱਗ ਵਾਲੀ ਨੱਕਲੀ ਮਾਂਈ ਭਾਗੋ ਤੋਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਰਹੀ ਹੈ। ਜੇ ਸੱਚੀਂ ਦੀ ਮਾਂਈ ਭਾਗੋ ਹੁੰਦੀ। ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਧੀਕੀ ਹੋਣ ਦਿੰਦੀ। ਹਰ ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ," ਸਾਨੂੰ ਕੀ? ਜਿੱਦਣ ਘਰ ਨੂੰ ਪੈ ਗਈ। ਪੱਤਾਂ ਊਦਣ ਲੱਗਣ। ਤਾਂਹੀ ਕੁੜੀਆਂ ਸੁਹਰਾ ਘਰ ਵੱਸਾਉਣ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾਂ ਉਜਾੜ ਰਹੀਆਂ ਨੇ। ਸਿੱਖ ਵੀ ਕਿਉਂ ਨਾਂ ਮਨਾਉਣ ਰੰਗ ਰੱਲੀਆਂ ਫੋਰਨ ਦੀਆ। ਸੁਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਨੇ। ਕਿਉਂ ਨਾ ਅਫ਼ਸਰਾਂ ਹੰਢਾਂਉਣ। ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਐਮੇਂ ਲੁਕ ਛਿੱਪ ਕੇ ਫ਼ਸਲ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਲਾਉਣ ਬਹਾਨੇ ਸੂਨੀਂ ਰਹਿੰਦੀ ਜਨਾਨੀ ਤੇ ਕਾਹਲੀ -ਕਾਹਲੀ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆ
ਰਾਤ ਦਿਵਾਲੀ ਬੱਣ ਗਈ। ਕੋਈ ਅੱਗ ਖਾਂਵੇ ਅੰਗਿਆਰ ਹੱਗੇ। ਸਾਨੂੰ ਕੀ?
"ਕਿਉ ਬਲਵੀਰ ਸਿਆਂ ਬੰਦਾ ਨੱਕ ਤੇ ਮੱਖੀ ਨੀ ਬੈਠਣ ਦਿੰਦਾ। ਹਿੱਕ ਤੇ ਭਾਈਆ ਜਰੂਰ ਬੈਠਾਂ ਲੈਂਦਾਂ ਹੈ। ਉਹ ਵੀ ਜਨਾਨੀ ਦੀ ਹਿੱਕ ਤੇ।"
" ਬਾਬਾ ਬੱਕਰੀਆਂ ਵਾਲਿਆ ਜਿਹਂੋ ਜਿਹਾਂ ਤੇਰਾਂ ਕਿੱਤਾਂ ਉਹ ਜਿਹੀ ਸੜੀ ਹੋਈ ਗੱਲ ਕਰ ਜਾਂਨਾ। ਤੂੰ ਆਪ ਵੀ ਤਾਂ ਕਿਹੜਾਂ ਵਿਆਹ ਕਰਾਇਆ। ਬੱਕਰੀਆਂ ਦੇ ਹੀ ਝੱਜਰਾਂ ਥਣਾਂ ਤੇ ਝੱਲਰਾਂ ਵਾਲੀਂ ਚੋਲੀਂ ਪਾ ਕੇ ਸਾਰ ਲਿਆਂ। ਬੱਕਰੀ ਵੀ ਹਰ ਨਸਲ ਦੀ ਰੱਖਦਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਜ ਕੱਲ ਹਰ ਨਸਲ ਦੀ ਤੀਮੀਂ ਟਰਾਈਂ ਕਰੀ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। ਗੁਆਢੀਂ ਹੈਪੀ ਕੈਲਗਰੀ ਵਿੱਚ ਆਪਦੇ ਕੰਮ ਤੇ ਹੋਰ ਮਿਲਣਜੁਲਣ ਵਾਲੀ ਕਿਸੇ ਤੀਮੀਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕੀ ਨੀਂ ਛੱਡਦਾ। ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਹੈਪੀ ਕਰੀ ਜਾਂਦਾ।" " ਹਾਂ ਬਈ ਛਿਦੋਂ ਨਾਲ ਇਸ ਨੇ ਦੱਸ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਆਹ ਕਰਾਇਆਂ ਸੀ। ਦੋ ਕੁ ਸਾਲ ਵਰਤੀ ਹੋਣੀ ਆ। ਫਿਰ ਕਨੇਡਾ ਜਾਣ ਲੱਗਾ। ਭਈਏ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ, " ਬੀਬੀ ਜੀ ਕਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖਣਾ। ਖੁੱਸ਼ ਰੱਖਣਾ ਇਸ ਨੂੰ। ਦੋਨੇਂ ਰੱਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਂਈ ਪੀਈਂ ਜਾਈਂਓ।" "ਭਈਏ ਨੇ ਛਿਦੋਂ ਵੱਲ ਖੱਚਰੀਆ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ," ਸਰਦਾਰ ਜੀ ਮਂੈ ਹੈਗੀਂ। ਹਮ ਬੀ ਮਰਦ ਹੈਗੀਂ। ਭਰੋਸਾ ਕਰੋ ਸਾਰੀਂ ਮਰਦਾਨਗੀ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਗਰ ਮੇ ਲੱਗਾਂ ਕੇ ਦੇਖਾਂ ਦੂਗੀਂ। ਫੱਟੇ ਚੱਕ ਦੂਗੀਂ। ਤੁਸੀ ਫ਼ਿਕਰ ਨੀ ਕਰਨੀ। ਲੋੜ ਪਈ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਡ ਤੋਂ ਹੋਰ ਭਈਏ ਲਿਆ ਕੇ ਲਾਈਨ ਲਾ ਦਿਨੀ ਹੈਗੀਂ। ਜਮੀਨਾਂ ਘਰ ਭਾਬੀ ਸਭ ਸਾਡੀ ਆਪਣੀਆ ਹੈਗੀਆਂ। ਸਾਹਿਬ ਹੱਮ ਤੋਂ ਬੋਂ ਹੀ ਖਾਂਏਗੇ ਜੋ ਭਾਬੀ ਜੀ ਦੇਗਾ। ਭਾਬੀ ਬਹੂਤ ਦਿਆਲੂ ਹੈਗਾਂ। ਦੂਧ ਰੋਟੀ ਦਾਲ ਬੜੇ ਪ੍ਰੇਮ ਸੇ ਦੇਤਾਂ ਹੈ। ਜਬ ਬੀ ਡਾਕਟਰ ਕੇ ਜਾਨਾਂ ਹੋਦਾਂ ਮੈਂ ਸ਼ੈਂਕਲ ਤੇ ਬੈਠਾਂ ਕੇ ਪਿਡ ਤੋਂ ਦੀ ਗੇੜਾਂ ਦੁਆ ਦਿਨੀਂ ਆ। ਸਰਦਾਰ ਜੀ ਹੁਣ ਜੋਂ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਰੂਗੀਂ। ਤੁਸੀ ਜਾਉ ਕਨੇਡਾ ਨੂੰ ਮੁੜਕੇ ਪਿਛੇ ਨਾ ਦੇਖਨਾਂ।" ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦਾਲ ਵਿੱਚ ਘਿਉ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੈਦਾਂ ਸੀ। ਤੈਨੂੰ ਪੱਤਾਂ ਈ ਆ ਭਈਆ ਤਾਂ ਜਮਾਂ ਬੋਬੀ ਦਿਉਲ ਵਾਂਗ ਸਰੀਰ ਬਣਾਕੇ ਵਾਲ ਕਟਾਈਂ ਫਿਰਦਾਂ। ਭਈਏ ਨੇ ਉੁਦਣ ਦਾ ਹੈਪੀ ਦਾ ਮੰਜਾਂ ਸਾਂਭ ਲਿਆ। ਨਾਲੇ ਆਪ ਵੀ ਤਿੰਨੀ ਸਾਲੀਂ ਗੇੜਾਂ ਮਾਰ ਜਾਦਾਂ। ਇਹ ਜਨਾਨੀਆਂ ਰਾਤਾ ਨੂੰ ਝੱਨਾਂ ਨੂੰ ਤੱਰਦੀਆ ਫਿਰਦੀਆ। ਪਰ ਦਿਨੇ ਬੰਦੇ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਭਾਲਦੀਆ। ਜਨਾਨੀ ਵਿੱਚ ਨੱਖ਼ਰਿਆ ਕਰਕੇ ਚੱਲਿਤ੍ਰ ਤਾਂਹੀ ਵੱਧ ਨੇ। ਜੇ ਚਾਹੁਣ ਖੜੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਬੇਚ ਕੇ ਵੱਟ ਲੈਣ। ਬੰਦੇ ਦਾ ਮੋਜੂ ਬਣਾ ਦੇਣ। ਕਨੇਡਾ ਵਿਚ ਮੈ ਤਾਂ ਸੁਣਿੱਆ ਬੰਦਿਆ ਦੀ ਜਨਾਨੀਆਂ ਨੇ ਘੀਸੀ ਬੜੀ ਕਰਾਈ ਆ। ਸਾਰੀ ਮਰਦਾਨੀ ਕੱਢ ਕੇ ਬੱਟ ਤੇ ਰੱਖਤੀਂ। ਕਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਬੰਦੇ ਦਾ ਜਨਾਨੀਆਂ ਨੇ ਫੂਸ ਬਣਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿਤਾ। ਮਾੜਾਂ ਜਿਹਾ ਵੀ ਕੁਸਕਦੇ ਨੇ। ਜਨਾਨੀਆਂ ਝੱਟ 911 ਕਰਕੇ ਪੁਲੀਸ ਐਂਬੀਲਸ ਫੈਇਰ ਬਗਰੇਡ ਕੱਠੇ ਕਰ ਲੈਂਦੀਆਂ। ਕਸੂਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਹੋ ਹੋਵੇ। ਬੰਦੇ ਦੀ ਖਾਂਦੀ ਪੀਤੀ ਹੁੰਦੀ ਆ। ਪੁਲੀਸ ਸਾਹਮਣੇ ਵੀ ਬੁਲਬਲੀਆ ਵੱਜਾਉਣੋ ਨੀ ਹੱਟਦੇ। ਪੁਲੀਸ ਵਾਲੇ, " ਜੂ ਡੂਇੰਗ ਫੋਰ ਮੀ "ਕਹਿੱਕੇ ਬੰਦੇ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਹੋ ਜਾਦੇ ਨੇ। ਨਿਆਣਿਆਂ ਮੁਹਰੇ ਮੂਧਾ ਪਾ ਕੇ ਹੱਥ ਕੜੀ ਲਾਂ ਲੈਦੇ ਨੇ। ਵੀਕਇੰਡ ਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਚਾਰ ਦਿਨ ਜਮਾਨਤ ਹੀ ਨੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਆਪੇ ਫੜਾਂ ਕੇ ਜਨਾਨੀਆਂ ਆਪੇ ਛੁੱਡਾਂ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ। ਇਸ ਕਰਤੂਤ ਪਿੱਛੋਂ ਸਾਲ ਕੁ ਤਾਂ ਅੱਗਲੀ ਦਾ ਕਨੇਡਾ ਦੀ ਗੌਰਮਿੰਟ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਂ ਦਾ ਨਿਕੱਲਦਾ। ਬੰਦੇ ਦੀ ਜੇਲ ਅੰਦਰ ਗੇੜੀ ਲਾ ਕੇ ਸਾਰੀ ਫੂਕ ਤੇ ਪੀਤੀ ਨਿੱਕਲ ਜਾਦੀ ਹੈ। ਕਨੇਡਾ ਤਾਂ ਜਨਾਨੀਆ ਦਾ ਪੇਕਾ ਪਿੰਡ ਆ।"
"ਬਾਬਾ ਮੈਨੂੰ ਬਾਹਰਲਿਆਂ ਦਾ ਦੀਪਾ ਮਿਲਿਆ। ਯਾਂਰਾਂ ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਰ ਹੀ ਨਮੀਂ ਖਬæਰ ਜੱਗਂੋਂ ਤੇਰਵੀਂ ਦੱਸਦਾ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸਾਲੀਂ ਜੋ ਵੀ ਡਿੱਕੇ ਆ ਗਈ ਉਸੇ ਨਾਲ ਖਹਿੱਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। ਹੈਪੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਨੇ ਕੈਲਗਰੀ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ। ਸਾਲਾ ਚੱਗਲ਼ ਭੈਣ ਦੀ ਨੱਣਦ ਨਾਲ ਹੀ ਸੌਣ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਟਰਾਂਟੋ ਕੱਢ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਭਣੋਈਏ ਨੇ ਭੈਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਚਾਰ ਫੇਰੇ ਲੈਂ ਕੇ ਜੋਵਾਨੀ ਹੰਢਾਂ ਲਈ। ਤਾਂ ਇਸ ਨੇ ਉਹ ਜਨਾਨੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਚਾਰ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਪਿੰਡ ਆਇਆ ਸੀ। ਪਿੰਡ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀਂ ਚੋਰੀਂ ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਹੋਟਲ-ਪਾਰਲਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਨਾਲ ਅੰਨਦ ਲਂੈ ਗਿਆ। ਅੱਜ ਕੱਲ ਛੱੜਾਂ ਯੂਨੀਅਨ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਂਨ ਭੈਣ ਭਰਾਂ ਧੀ ਤੋਰਨੀ ਨੀਂ ਨੂੰਹੁ ਲਿਉਣੀ ਨੀਂ " ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਘੁਲੇ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਨੇ। ਦੋਨੇ ਕੌਮ ਦੇ ਆਗੂ ਬਣ ਕੇ ਕਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਝੰਡੇ ਚੱਕੀ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਭੈਣ ਜੀ ਜੁਆਨੀ ਵੇਲੇ ਲੱਤਾਂ ਨੰਘੀਆਂ ਕਰਕੇ ਫ਼ਰਾਕ ਪਾ ਕੇ ਬੱਰਬੀ ਡੋਲ ਬਣੀ ਫਿਰਦੀ ਸੀ। ਅੱਜ ਸਿਰ ਤੇ ਪੱਗ ਬੰਨ ਕੇ ਮਾਈ ਭਾਗੋ ਕਹਾਉਣਾ ਚਹੁਦੀ ਆ। ਨਾਹਰੇ ਲਾਉਂਦੇ ਨੇ। ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸੋਧ ਲਿਆਦਾਂਗਂੇ। ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਤਿਆਰ ਕਰਾਂਦਾਗੇ। ਬਈ ਕੰਜਰਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪੁੱਛੇ, " ਮੌਤ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜੇ ਮਹੀਨਾ ਕਾਂਬੇ ਵਾਲਾ ਤਾਪ ਨੀ ਉਤਰਦਾ। ਤੁਸੀ ਮੌਤ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤ੍ਰਿਅ ਕੱਢੀ ਜਾਨੇਂਉ। "
" ਐਮੇਂ ਜੱਬਲੀਆਂ ਮਾਰੀ ਜਾਨਾਂ, ਯਾਰ ਹੈਪੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀ ਗਿਆ ਸੀ। ਕਲੋਨਾ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਨੇ ਵਿਆਹ ਕਰਾ ਕੇ ਸੱਦਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੱਤਾਂ ਨੀ ਕੀ ਨਿਆਣਾ ਨਿੱਕਾਂ ਹੋਇਆ। ਮੈ ਤਾਂ ਵਿਆਹਾਂ ਤੇ ਨਿਆਣਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੀ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਜਿਮੇਂ ਮੈਨੂੰ ਬੋਕ ਦੇ ਲਾਣੇ ਦਾ ਪੱਤਾਂ ਨੀ ਲੱਗਦਾ। ਮੇਮਣਾ ਕਿਹੜਾ ਕਿਹੜੇ ਬੋਕਦਾ। ਮੈ ਕਹਿਨਾਂ ਸਾਲਿਆ ਦਾ ਕੀ ਕਹਿੱਦੇ ਨੇ ਜੋਂ ਦੱਸ ਦਿੰਦਾ ਅਸਲੀ ਪਿਉ ਕੌਣ ਹੈ। ਟੈਸਟ ਕਰਾਂ ਲਈਏ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਬੱਕਰੀਆ ਦੀ ਨੱਸਲ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣਾ ਪੈ ਜਾਦਾਂ। ਰੱਜ ਨੂੰ ਚੱਜ ਆਇਆ ਹੋਇਆ। ਇਥੇ ਲੂਣ ਨਾਲ ਸੁਕੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਖਾਂਦੇ ਨੂੰ ਬੋਟੀ ਮਿਲ ਗਈ। ਜੇ ਕਿਤੇ ਚੱਜਦੀ ਘਰਾਣੇ ਟਿਕਾਣੇ ਦੀ ਤੀਮੀਂ ਮਿਲ ਗਈ। ਝੱਗ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾਂ ਦੂਗੀ। ਸੁਆਸ ਤਾਲੂਏ ਨਾਲ ਲਾ ਦੂਗੀ। ਯਾਰ ਮੈਂ ਤਾਂ ਚੱਲ ਵਿਆਹ ਨੀ ਕਰਾਇਆ। ਇਹ ਤੀਮੀਂਆਂ ਨਿਰੀਆ ਗਊਆਂ ਹੀ ਕਿਉ ਬਣ ਕੇ ਮਰਦਾ ਦੇ ਕਿੱਲੇ ਨਾਲ ਬੱਝ ਜਾਂਦੀਆ। ਜਦੋਂ ਮਰਦ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਕਹਿਨਾਂ ਖੱਸੀ ਕਰ ਕੇ ਜਾਵੇ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜੋਗਾ ਨਾ ਰਹੇ। ਕਨੇਡੀਅਨ ਦੀਪਾ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਦੱਸਦਾ ਸੀ। ਕਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤੇ ਛੱੜੇ ਛੱੜੀਆ ਨੇ। ਘਰ ਤਾਂ ਲੋਕ ਦਿਖਾਵੇ ਨੂੰ ਵੱਸੇ ਹੋਏ ਨੇ। ਪਤੀ ਭਗਵਾਨ ਜੀ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੇਵੀਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਨੇ। ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਰੱਫ਼ਊਜੀਂ ਲੱਭ ਜਾਦਾਂ। ਅੱਗਲਾ ਜਦੋ ਪੱਕਾਂ ਹੋ ਜਾਦਾ ਅਮਰੀਕਾ ਦਾ ਬਾਡਰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਦਾਂ। ਆਪਣੇ ਇਹ ਕੌਮ ਦੇ ਆਗੂ ਵੀ ਰਾਤ ਬਰਾਤੇ ਵੱਗਦੀ ਗੰਗਾ ਨਹ੍ਹਾਂ ਲੈਦੇਂ ਨੇ। "
ਬਲਵੀਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀਂ ਉਸ ਦੀ ਬੀਬੀ ਆ ਗਈ," ਵੇ ਮੈਭ ਰੋਟੀਂ ਪਕਾਈਂ ਬੈਠੀ ਆ। ਤੇ ਤੂੰ ਜਨਾਨੀਆਂ ਦੀਆ ਗੱਲਾਂ ਬੱਤਾਂ ਮਾਰ ਕੇ ਹੀ ਇਸ ਬਾਬਾ ਜੀ ਤੋਂ ਲਾਗ ਨਾਂ ਲੂਆਂ ਲੀਂ। ਛੱੜਾਂ ਕਿਤੇ ਤੂੰ ਵੀਂ ਨਾਂ ਬੈਠਾਂ ਰਹੀਂ। ਕੁੜੀ ਵਾਲੇ ਕਿੰਨੇ ਸਨੁਹੇ ਭੇਜ ਚੁੱਕੇ ਨੇ। ਵਿਆਹ ਦਾ ਦਿਨ ਦੱਸਣ ਵਾਲੇ ਬੱਣੀਏ। ਨਾਲੇ ਸੁਣ ਆਪਣੀਂ ਨਿੱਕੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਕਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਜਲੰਧਰੀਆਂ ਪਖੰਡੀਂ ਬਾਬਾ ਨਾ ਆਪਦੇ ਵਿਆਹ ਸੱਦੀਂ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੇਤਾਂ ਮੈਂ ਨੀਂ ਜਿੰਦਗੀ ਭਰ ਭੁਲ ਸਕਦੀਂ। ਉਧਰੋਂ ਕੁੜੀ ਦੀ ਨਾਈਂ ਧੋਈਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਬੁੜੀਆਂ ਕੁੜੀਆ ਦੇ ਬੰਨ ਪੈ ਗਿਆ। ਉਹ ਬਾਬਾ ਜੀ ਪੱਜਮਾਂ ਤਾਂ ਪਾਉਦਾਂ ਹੀ ਨਹੀ। ਕਹਿੰਦਾ, " ਪੱਜਮਾਂ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਹਾਨੀਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਜਾਮਾਂ ਪਾਉਣਾ ਸਿੱਖ ਦੀ ਸ਼ਾਂਨ ਖਿਲਾਫ ਹੈ। " ਹਾਨੀਂ ਪੱਤਾਂ ਨੀ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਬਲਵੀਰ ਦਾ ਪਿਉ ਕਈ ਵਾਰ ਪਜਾਮਾਂ ਲਾਂਅ ਕੇ ਨੱਕੇ ਮੋੜਨ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾਂ। ਉਵੇ ਕਈਂ ਵਾਰ ਮੂਗਲਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੱਢਕੇ ਪੱਜਮਾਂ ਮੋਡੇ ਤੇ ਧਰ ਕੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਆਜੂ। ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਆਂਏ ਲੱਗਦਾ ਹੁੰਦਾ ਜਿਮੇਂ ਸ਼ਿਕਾਂਰ ਖੇਡ ਕੇ ਆਇਆ ਹੁੰਦਾ। ਉਦਾ ਵੀਂ ਬੰਦੇ ਦਾ ਭੋਰਾਂ ਜਕੀਨ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਦਾ ਮਨ ਕਿਥੇ ਛੋਣੀਂ ਪਾ ਕੇ ਬੈਠਜੇ।
ਉਹ ਬਾਬਾ ਤੱੜਕੇ ਹੀ ਲੀੜੇ ਲਾ ਕੇ ਨਹ੍ਹਾਂਉਣ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਉਡੀਕ-ਉਡੀਕ ਬਾਂਥਰੂਮ ਦਾ ਬਾਰ ਖੱੜਕਾਇਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਬੋਲਿਆ ਹੀ ਨੀ। ਅਸੀ ਸੋਚਿਆ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਘੱੜਮੱਸ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਬਾ ਚੜ੍ਹਾਈਂ ਕਰ ਗਿਆ। ਜਦੋ ਅਸੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਗਏ," ਬਈਂ ਛੇਤੀ ਦੇਣੇ ਦਰਵਾਜਾਂ ਭੰਨੀਏ। " ਸੋਹੁਰਾਂ ਝੱਟ ਦੇਣੇ ਬੋਲ ਪਿਆ, "ਬਾਂਥਰੂਮ ਵਿੱਚ ਨਹ੍ਹਾਣ ਲੱਗਾ ਕੱਛਿਆਰਾ ਗਿੱਲਾ ਕਰ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।" ਸਾਥੋਂ ਕੱਛਿਆਰਾ ਮੰਗੀ ਜਾਵੇ। ਸੋਹੁਰੀ ਦਾ ਦੂਜਾ ਕੱਛਿਆਰਾ ਘਰੇ ਹੀ ਭੁਲ ਆਇਆ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੱਛਿਆਰਾ ਪਾਇਆ ਹੋਵਂੇ ਤਾਂਹੀਂ ਦੇਈਏ। ਫਿਰ ਸਾਨੂੰ ਸੁੱਝ ਹੀ ਗਈ। ਬਈਂ ਗਿਆਨਣ ਬੁੜੀਂ ਵੀਂ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਕੱਛਿਆਰੇ ਪਾਉਦੀਂ ਹੈ। ਮੈਂ ਬਲਵੀਰ ਦੇ ਬਾਪੂ ਨੂੰ ਲੈਂਣ ਭੇਜਤਾਂ। ਇਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜਾਂ ਖੜਕਾਇਆ। ਗਿਆਨਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਕੌਣ ਆ ਤੱੜਕੇ ਬਾਰ ਖੱੜਕਾਈਂ ਜਾਂਦਾ?" ਇਸ ਨੇ ਕਿਹਾ," ਮੈ ਹਾਂ ਤੇਰਾ ਗੁਆਢੀਂ। ਮੈਂਨੂੰ ਤੇਰਾ ਬਰੇਕਾਂ ਵਾਲਾਂ ਕੱਛਿਆਰਾ ਪਾਉਣ ਨੂੰ ਚਹੀਦਾ।" " ਮਰ ਜਾਣਿਆ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਂ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਜਨਾਨੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਿਨ ਚੜ੍ਹ ਜਾਣਦੇ। ਕਰਦੀ ਆਂ ਪੰਚਾਇਤ ਦਾ ਇਕੱਠ। ਜੇ ਤੇਰਾ ਭਰੀ ਪੰਚਾਇਤ ਵਿੱਚ ਕੱਛਾ ਨਾਂਅ ਲਾਹਾਂਇਆਂ।" ਮੈਨੂੰ ਪੱਤਾਂ ਲੱਗਾਂ। ਹੋਰ ਨਾਂ ਅੰਨਦਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੰਚਾਇਤ ਆ ਜੇ, ਪੂਰਾਂ ਜਲੂਸ ਨਿੱਕਲ ਜੇ। ਮੈਂ ਜਾਕੇ ਗਿਆਨਣ ਮੁਹਰੇ ਹੱਥ ਬੰਨੇ। ਮੇਲ ਦੇ ਬੰਦੇ ਬੁੜੀਆ ਨੂੰ ਜੋਰ ਪਿਆ ਹੋਇਆ। ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਰੀ ਬਾਰੀ ਰੇਲਵੇ ਲਈਨ ਦੀ ਪੱਟੜੀ ਤੇ ਲਈਂਨ ਲੁਆ ਦਿੱਤੀ। ਕੁੜੀ ਦੀ ਨਾਈਂ ਧੋਈਂ ਤਾਂ ਕਰਾਉਂਣੀ ਹੀ ਸੀ। ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ," ਕੱਛਿਆਰਾ ਗਿੱਲਾਂ ਹੀ ਪਾ ਕੇ ਭੱਠੀ ਕੋਲ ਲੱਤਾਂ ਖਿਲਾਰ ਕੇ ਬੈਠਜਾਂ। ਅੰਨਦ ਕਾਰਜ ਦਾ ਵੀ ਸਮਾਂ ਹੋਈ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਸਾਥੋਂ ਨੀ ਬਾਰ ਬਾਰ ਨਮੋਸ਼ੀ ਸਹਿ ਹੋਣੀ। ਜੱਗੋ ਤੇਰਵੀਂ ਹੋਈ ਸੀ। ਬਰਾਤ ਨੂੰ ਪੱਤਾਂ ਲੱਗ ਗਿਆ ਬਚੋਲੇ ਨੇ ਹੀ ਟਿੱਚਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਜਾਣ ਜਾਣਕੇ ਘੁਸਰ ਮੁਸਰ ਕਰੀ ਜਾਣ, "ਯਾਰ ਗਰਮੀ ਬੜੀ ਆ। ਆਪਾ ਵੀ ਪਿੰਡੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਆ। ਨਹ੍ਹਾਂਉਣਾ ਕੱਛਿਆਂ ਸਣੇ ਪੈਣਾ। ਪਿੰਡ ਬੇਗਾਨਾਂ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਆਪਦੇ ਹੱਥ ਹੁੰਦੀ ਆਂ। ਇਹ ਪਿੰਡ ਬੜੇ ਸਰੀਫ਼ਾ ਦਾ ਕੱਛੇ ਮੰਗੇ ਅਧਾਰ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਆ। ਸਾਡੇ ਭਰਾਂ ਦੇ ਸਹੁਰੀ ਬੜੀਂ ਮੌਜ਼ ਆਂ ਰੇਲਵਂੇ ਲਈਂਨ ਤੇ ਕੰਨਿਆ ਕੁਮਾਰੀਂ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਤੱਕ ਵੱਡੀ ਬਾਹਰ ਬੈਠਣ ਵਾਲੀਂ ਆਂ ਯਾਰ। ਬਾਰੀ ਲਾਉਣ ਦੀ ਜਰੂਰ